FERDINAND DE SAUSSURE

1. Hizkuntzalaria      

Ferdinand de Saussure  (Geneva, 1857ko azaroaren 26a – Vufflens-le Château 1913ko otsailaren 22a) hizkuntzalari suitzarra izan zen, estrukturalismoa sortu zuena.

Bere lanak hizkuntzalaritzaren oinarriak aldarazi eta irauli zituen behin betiko. Hala ere bere lanik entzutetsuena Hizkuntzalaritza Orokorreko Ikastaroa ez zuen inoiz liburu moduan argitara eman eta bera hil eta hiru urte geroago, 1916an, kaleratu zuten bere ikasle izandakoek Saussurek Genevako Unibertsitatean emandako apuntetan oinarrituta.

2.      Saussuren dikotomiak

a.      Hizkuntza eta hizkera

Hizkuntza eta hizkeraren arteko desberdintasuna, "hizkuntz adierazpen baten gauzatze zehatzak edo horien multzo bat" (hizkera) eta "sistema edo egitura bat sortzen duen espresio hauen adierazpenak" (hizkuntza) –en arteko diferentzia erreala dagoela adierazten du.

Saussure azpimarratzen du zientzia linguistikoak duen  beharra hizkuntza eta hizkeraren arteko diferentzian, beraien izaera hain ezberdina izanik. Bakoitza aztertu behar da den bezala. Saussurek dio biak errealitateak bezala ezin direla banatu, baina bai aztertzeko, biak elkarri aztertu ezin direlako.

Hizkuntza lengoaiaren parte soziala da, bakarrik kontratu baten antzeko birtute bezala existitzen da, non pertsonek ezin dute ez moldatu ezta eratu ere ez eta Ikasketa bat behar da bere funtzionamendua ulertu eta ezagutzeko. Hizkera berriz, ekintza indibiduala da borondate eta inteligentzia pertsonek hizkuntzaren kodea erabiltzen dute espresatzeko.

b.      Paradigma eta sintagma

Erlazio sintagmatiko edo sintaktikoaà esaldi batean parte hartzen duten elementuen arteko erlazioak (elementuak hitzak edo kategoria gramatikalak izan daitezke).

Paradigmaà kutxak lirateke nolabait esateko, (aditzak, izenak…), esaldiak sortzeko hemendik hartzen ditugu. Erlazio sintagmatikoa eginez esaldia lortzen dugu.

c.       Diakronia eta sinkronia

Diakronikoaà denboran zehar zer nolako aldaketak izan dituen hizkuntzak (zer ikasiko genuke? Historia, zer nolako aldaketak jaso dituen).

Sinkronianà unean unekoa, sinkronia berean, denak elkarrekin.

Honek ekarri zuen hizkuntzak ikasterako orduan jendeak nola ikasten zuen.

Hizkuntza sinkronikoki ikastea existitzen den bezala aro batean esan nahi du. Horrek hizkuntza sistema bezala ikastea permititzen du. Hizkuntza diakronikoki ikastea berriz, denboraldi batean ikastea da eta ez du sistema bat bezala ikasten uzten. Linguistika diakronikoak hizkuntzaren gertaera bat hautatzen du eta ikertzen du bere eboluzioa posible den arte.

d.      Le signifié + Le signifiant (Adierazia eta adierazlea) = Le signe (zeinu linguistikoa)

Adierazia: zer esan nahi dugun
Adierazlea: nola esaten dugun

Maittane, Guratz, Irati, Ixone, Josune = NUP Magisteritza = HIZKUNTZAREN DIDAKTIKA II